Een taaie dag op de Duitse Autobahn

We ontbijten vanmorgen op het heerlijke terras van Hotel Wisskirchen. Vandaag moeten we negenhonderd kilometers rijden naar onze bestemming in de Dolomieten. We verwachten er om een uur of acht ‘s avonds te zijn. Als we om tien uur vertrekken uit Odenthal staat de thermometer al op drieëndertig graden. Als we al enkele uren in de file hebben gestaan wordt het hoogtepunt bereikt: achtendertig graden! Het is druk op de Duitse Autobahn. Bij Frankfurt moesten we omrijden omdat twee vrachtwagens op elkaar gebotst zijn waardoor er niemand meer langs kan. We zijn niet de enigen die een andere route moeten rijden en dus staan we continu in de file. Niks aan. Gelukkig doet de airco het perfect, dat maken we wel eens anders mee.

Onze verwachte aankomsttijd wordt tien uur. Ik neem contact op met de reisorganisatie om dat door te geven. Bye bye vijf-gangen-diner.

Het laatste uurtje rijden is pittig. Er staat dan geen file meer en de temperatuur is gedaald naar tweeëntwintig graden en het is inmiddels keihard gaan regen. Het wordt donker en de route bestaat uit steile weggetjes met flinke bochten. Voor ons rijdt “slokje”. De bestuurder, waarvan we denken dat hij een slokje te veel heeft gedronken, manouvreert zijn auto gevaarlijk dicht langs de witte streep aan de zijkant van de weg. Dat gaat niet altijd even goed. Ik blijf er maar achter rijden.

Om half elf “binne we te plak”. Na het gebruikelijke incheckgeneuzel worden we in de bar verwelkomt met een salade en een schaal met kaas en worst. Erwin krijgt een volle, rode  Südtiroler Lagrein en voor Verena en mij heeft de barman een Südtiroler Weissburgunder ingeschonken. Jammer, hij komt niet uit de koeling.

Na al dat lekkers pakken we onze koffers en nemen de lift naar onze kamer.  De kamer is mooi ruim en heeft een nog ruimere badkamer met aparte doucge, bad en toilet. Erg fijn. Even douchen en daarna heerlijk koesen.

 

You Might Also Like